Serdar Gülgün Çengelköy'de yüksek gri duvarlar ardına gizlenmiş adeta bir 'perili köşkte' yaşıyor.

Marie Claire Haziran 2010

Macar Feyzullah Paşa'nın virane halindeki av köşkünü üç yıllık maddi manevi ağır bir uğraş sonucu baştan aşağıya yenileyen Gülgün; aklına koyduğunu yapan, geçmişi bugünle kaynaştıran biri. British Museum'da eğitim veren bir Osmanlı sanatı uzmanı ve tasarımcı olarak belki sahiplerinden bile çok kıymet verdiği eşyaları, her daim janti duruşu ve eğlenceli partileriyle onu tanımak gerek.

Bu evde yüzyıllar boyu insanların yaşamış olması, tüm bu eşyaların birer hikâyesi olması sizi rahatsız etmiyor mu?
Aksine beni çok mutlu ediyor. Tabii ki bu eşyalar ölmüş birilerine aitti ama ben şöyle düşünüyorum; benim çok sevdiğim bir şeyim ben öldüğümde elden ele geçecek. O eşya bir eskicide veya çöpte duracağına birinin evinde sevgiyle kullanılsa -şayet öyle bir şey varsa- beni yattığım yerden mutlu eder diye düşünüyorum. Ve eminim bu eşyaların sahipleri çok mutlu oluyordur. Bunları kullanan insanların zevkini yüceltiyoruz. Ben bu nakışı duvara asarak 1700'lü yıllarda bunu yapan kadına iltifat etmiş oluyorum ya da bu evi restore ederek evin mimarını yüceltiyorum.

Siz nasıl ilişki kuruyorsunuz eşyalarınızla?
Ben aldığım eşyayı çok severek alırım. Otururum karşısına bir çay içerim, ona bakarım. Bir içki içerim karşısında güzel bir müzik dinlerim. Sevdiğim bir şey bu. Ben 20 - 30 yıllık eşyamın bile güzelliğini hâlâ takdir ederim. Bu bir dostum için de geçerlidir.

Buradan yola çıkarak, bir evi nasıl güzelleştirebiliriz diye sorsam...
Müze gezin, kitap okuyun, sanatla ilgilenin. Zaten siz kendiniz bunu edinirseniz sizin o eve koyacağınız yastık da güzel olur, çiçek de. Çirkin bile olsa siz olur. Tüm bu projeler o şekilde çıkıyor. Bir tane yastık koymakla olmuyor. Lokum ya da şerbet demekle olmuyor. İşimden zevk alıyorum ve ben bunları zaten okuyup araştıracaktım. Belki bu proje olmayacaktı da kitap olacaktı, belgesel olacaktı.

Ölüm fikriyle aranız nasıl?
Woody Allen'ın dediği gibi; öyle bir şey olduğunu biliyorum ama geldiğinde orada olmak istemiyorum. (Yine kahkaha atıyor) Geç olması önemli değil de, inşallah sağlıklı bir ömür olur.

Alt katta çerçevede eski bir fotoğrafınız var. Ona bakınca nasıl hissediyorsunuz kendinizi?
98 yılının fotoğrafı o. Ona bakınca ne kadar masum olduğumu görüyorum. Artık o masumiyetin yüzümde olmadığını görüyorum ama bu halimi de daha çok seviyorum. Allah'a bin şükür ne güzel bir 12 sene yaşadım. Onun muhakkak izleri var üstümde. İyisi de var, kötüsü de ama ben hepsini mutlulukla ve isteyerek yaşadım ve onun da izleri duracak üstümde. Teflon bir surat olmaması gerekiyor, hiç yaşamamış gibi... Hâlâ o naiflikte bakıyor olsam demek ki 12 yıl boşa geçti.



Röportaj:Berin Yavuzlar
Fotoğraflar: Jamtul
Derleyen: Pınar Aksu