Fark ettiniz mi, son zamanlarda içimizi “geçmişe dönmekle geleceğe yetişmeye çalışmak arasında şimdiki zamanı kaçırma” hissi kaplıyor. Zaman zaman eski müziklere, filmlere, modaya ve nostaljiye bir özlem duyuyoruz. Belki de geçmişi romantize ediyoruz ya da geçmişi bugünden daha güvenli ve anlaşılır görüyoruz. Diğer bir yandan yapay zeka, teknolojinin dönüşümü, değişen iş hayatı ve sürekli yenilik beklentimiz de ağır basıyor. Bu durum henüz bugünü tam olarak anlayamadan yarına hazırlanma zorunluluğu hissetmemizden kaynaklanıyor da olabilir. Peki tüm bunların arasında var olmaya çalışırken “şimdiki zaman” hayatımızın neresinde konumlanıyor?
Bir yandan geçmişi özlerken diğer yandan geleceği düşünmek, içinde bulunduğumuz anla ya bağımızı zayıflıyorsa…
Kendimize sormamız gereken ilk soru şu olmalı: Geçmişin özlemiyle geleceğin belirsizliği arasında sıkışırken, kendi zamanımızı yaşamayı unutuyor olabilir miyiz?

Eski filmleri tekrar tekrar izliyoruz, yıllar önce dinlediğimiz şarkılara yeniden dönüyoruz. Bazen hiç yaşamadığımız dönemleri bile bugünden daha güzel hayal ediyoruz. Diğer yandan yeni trendler ve sürekli dönüşen bir gündem var. Daha bir yeniliğe alışamadan bir başkası karşımıza çıkıyor ve ona adapte olup yaşamımızın bir parçası haline getirmeye çalışıyoruz.
Geçmiş, bugün yaşadığımız belirsizliklerin karşısında daha tanıdık ve safe bir alan sunuyor olabilir. Zihnimizde, geçmişte hatırladığımız dönemlere tekrar tekrar yolculuk yapıyoruz. Ve o anları daha güzel ve sade bir bütün olarak yeniden hayal ediyoruz. Tabii ki geçmişte yaşananlar değişmiyor fakat o ana bakışımız değişiyor. Belki de burada özlediğimiz şey belirli bir dönemden daha çok, o dönemde hissettiğimiz duygulardır.
Gelecek ise tam tersine, sürekli bir şeylere karşı hazırlıklı olmamız gereken bir yer gibi. Bilinmezliğin içinde hep “tetikte olmamız gerekiyor” hissi yaratan bir alan. Yeni teknolojileri öğrenmek, değişen dünyaya ayak uydurmak, geride kalmamak ve bir sonraki adımı önceden tahmin etmek istiyoruz, belki de buna zorunlu hissediyoruz… Daha bugünün ne getirdiğini idrak edemeden yarının beklentileriyle karşılaşıyoruz. Bu şekilde bir yandan geçmişin tanıdıklığına sığınırken diğer yandan geleceğin belirsizliğini kontrol etmeye çalışıyoruz.
Bu durumda “bugün” ikisinin arasında arka planda kalıyor.

Bir film izlerken devamında ne izleyeceğimizi, bir anı yaşarken ileride ne olacağını ve hatta onu nasıl hatırlayacağımızı, yeni bir şey keşfederken ise bir sonraki yeniliğin ne olacağını düşünüp içinde kaybolabiliyoruz. Sanki bulunduğumuz ana yerleşmek ve tadını çıkarmak yerine sürekli başka bir zamana geçiş yapıyoruz. Bu duruma belki de şu açıdan bakmalıyız: Hiçbir döneme yetişemediğimiz için değil, aynı anda birden fazla zamanda yaşamaya çalıştığımız için yoruluyoruz.

Burada asıl olay geçmişi özlememiz ya da geleceği merak etmemiz olmayabilir. İkisini de bugünün önüne koymamız bizi bu karmaşaya sürüklüyor olabilir. Çünkü şu bir gerçek ki, geçmişi tekrar yaşayamayacağız ve geleceği önceden bilemeyeceğiz… Bu sebeple yaşadığımız bu kıymetli anın farkına varmalı ve anın içinde kalmalıyız. İkisi arasında gidip gelirken elimizde kalan tek zamanın şu an olduğunu hatırlamalıyız.
Fotoğraflar: @kendalljenner