Judas Priest konserinden Paris Fashion Week’e, Schiaparelli’nin rafine gösterişinden yeni dostluklara uzanan bir Paris günlüğü… Bazen insanın kendine gelmesi için tek ihtiyacı olan şey, kontrolü biraz bırakıp hayatın akışına karışmak.
Hızlıca bir recap: Judas Priest konseri beklentilerimin çok ötesindeydi. Uzun zamandır kendimi bir konserden çıktığımda bu kadar rahatlamış ve hafiflemiş hissetmemiştim. Geçen yazımda izlemenizi önerdiğim bir mini belgesel vardı. Onu yazan Fran Lebowitz, Paris’te bir söyleşi yapmaya geliyormuş. Merakla onu bekliyorum; biraz New Yorker kararlılığına ve sertliğine ihtiyacım var. Paris’i sorarsanız, iyi kendileri. Burada protesto ve grev vardı.
İnsanın kendi ülkesi için ses çıkarabilmesinin ne kadar ferahlatıcı, insanı ne denli özgürleştiren bir şey olduğunu düşündüm. Bir yandan Marais’de (Evet, her güzel şey Marais’de yaşanıyor) Paris Fashion Week’in ortasında her şeyin bir anda durması ve o fashionista’ların protestoların ortasında kalmaları gerçekten beni çok güldürdü. Fashion Week demişken, Schiaparelli’ye olan aşkım bir kere daha tazelendi. Campy sayılabilecek bir koleksiyonun ne kadar rafine hale gelebileceğine, zarafeti aşıp başka bir şeye dönüşmesine şahit oldum. Aynı hissiyat John Galliano’nun son Maison Margiela koleksiyonunda da oluşmuştu…
Gelelim bana; ben de iyiyim… Küçük bir katartik krizden sonra kendime geldim. Eskiden benim için kesinlikle hayır olan, çok “Efelik” olmayan bir sürü şey yapmaya başladım ve rahatladım. Mesela Palermo’da (Palermo’nun neresi olduğunu bilmiyorsanız, sizi bir önceki yazımı okumaya davet ediyorum) tanıştığım Arnaud, aramızda ona ‘NouNou’ diyoruz ve Luccas’la NouNou’nun evinde bir ev partisi yaptık. NouNou kariyerinin henüz başlarında, inanılmaz yetenekli bir sanatçı. Gündüzleri bazen roadie’lik, bazen garsonluk yapıyor; akşamları evindeki stüdyosunda kendi sound’una uygun şarkılar kaydediyor. Bazı insanlar vardır, enerjiniz hemen uyuşur, anında 20 yıllık dostmuşçasına bir yakınlık kurarsınız. NouNou ve Luccas ile de öyle oldu biraz. İnsan bazen önyargılarını bir kenara bırakıp hayatın akmasına izin verdiği zaman hayal etmesi güç bir mutluluğa eriyor. Neyse, bu kadar spiritüalizm yeter bence. Bu yazımda sizi görgüsüzlükten uzaklaştıracak önerilerim yok ama görsel ve işitsel gustonuzu artırmak istiyorsanız size, The Talking Heads’in Stop Making Sense’ini öneririm. Bir sahne şovu müzikten çalmadan, bayağı olmadan nasıl yapılmalı; keşfetmek isterseniz bir izleyin derim.
Fran Lebowitz’le ilgili fikirlerimi sizinle bir sonraki yazımda paylaşacağım. Şimdilik sizi kendinizle baş başa bırakıyorum. Bir sonraki Paris Günlükleri’nde görüşmek üzere…
Fotoğraflar: Getty Images Türkiye