2026 yazının en güçlü trendleri arasında yer alan whimsical, bir çeşit hayatı romantize etme sanatı olarak öne çıkıyor. Renkli kıyafetler, maksimalist ve “çocuksu” görünümlerin ön planda olduğu bu tarzda amaç ise giyimden ev dekorasyonuna uzanan neşeli bir atmosfer yaratmak gibi görünüyor. Peki biz whimsy olmayı doğru mu anlıyoruz?
Bir düşünce yapısı olarak whimsical
Türkçe’ye “tuhaf” olarak çevirilen whimsical, yalnızca dış görünüş ile sınırlı bir terimden daha fazlası. Whimsy olmak; hayatımızdaki küçük mutluluklardan keyif alabilmeyi merkeze almış bir düşünce yapısı olabilir. Çocukluğunuzu düşünün. Sevdiğiniz, yapmaktan zevk aldığınız ve komik bulduğunuz şeylerin bir açıklaması var mıydı? Çocukken giydiğiniz bir ayakkabıyı neden tercih ettiğimiz sorulduğunda genellikle şu tarz bir cevap verirdik: “Sevdim.” Sevdiğimiz bir çizgi filmi niçin sevdiğimizin cevabı da ayakkabı ile aynıydı. Açıklamasız, hatta belki mantıksız…Ama bizim ve belki şu an hayatımızdaki çoğu şeyden daha fazla bize özgü.
Whimsy olmak belki de Z kuşağının yetişkin hayatından kendini koruma mekanizmasıdır. Günlük hayatın stres dolu dinamiğinden sıyrılıp derin bir nefes alabilmek, yoğun tempoya rağmen ufak da olsa seni mutlu eden şeylerin peşinden gitmek bir çeşit şifalandırma olabilir. “Adult money” kazanmaya başlamış fakat ruhu çocukken toplayamadığı Littlest Pet Shop figürlerinin peşinde olan biri whimsy olabilir. Ya da yolda yürürken önüne çıkan; kimin çizdiği belli olmayan bir seksek oyununun yanından geçip gitmek yerine kurallarına göre üzerinden gitmeyi tercih etmek de bir çeşit whimsy’dir.
Whimsical tüketilir mi yoksa yaşanır mı?
Whimsy estetiğinin dışa yansıması olarak ev dekorasyonu ve kombinlerin araç olduğunu yazı başında belirtmiştik. Sevdiğimiz şeyleri giymek, takmak ve gözümüzün önünde bulundurmak oldukça doğal bir davranış. Sorum şu: Whimsy olabilmek için belirli eşyalara mı ihtiyacımız var?
Kendi zevklerimize ve hobilerimize bağlı olarak değişkenlik gösterebilecek whimsy’nin bazı ortak elementleri elbette var. Yıldızlar; cd’lerden yapılmış kapı süsleri, renkli farlar, örgü crop top’lar… Ancak whimsy olmanın tüketim aracına dönüştüğü de pek inkar edilemez gibi görünüyor.
Whimsy estetiğinin performatif olmakla buluştuğu nokta ise sosyal medyaya göre dizayn edilmiş bir persona yaratmak. Whimsy olmak bir karakter midir yoksa bir sunum biçimi mi? Örneğin bir etek gördüğünüzde “Bunu beğendim.” diyerek değil, “Bu etek beni whimsy gösterecek.” diyerek satın almak bir sunum biçimi olabilir.
Performatif whimsy denilen şeyin “sahte bir kişilik” gibi kesin ve net bir tanıma sıkıştırmanın doğru olmayacağı kanısındayım. Tüketim çılgınlığının son raddeye ulaşmak üzere olduğu bu zamanda belki de en önemli şey kendimizi tanımak. Sosyal medya trendlerine göre değil, kendimizi kendi zevklerimize göre şekillendirmek. Vitrinde görüp beğenmeyeceğimiz bir şeyi güncel trend olan whimsy’e uygun diye satın aldığımızda; kendimize has, biricik olan kişiliğimizden çıkarak bir sunum yapmaya başlıyoruz aslında.
Belki de bu noktada kendimize sormamız gereken soru “Ne kadar whimsical görünüyorum?” yerine “Beni ne mutlu ediyor?” olmalı. Verdiğim çocukluk örneğini düşünün; hiçbir zaman odanızı bir trende uygun olduğu için düzenlemediniz. Whimsy’nin kodlarndaki çocuksu merak ve kusursuzluktan uzaklık da tıpkı çocuk olduğumuz zaman olduğu gibi çalışıyor. Buna kısaca içten gelen bir şey denilebilir.
Hayatlarımızı vision board ve moodboard arasında geçirdiğimiz bu zamanlarda, içimizdeki zevklere kulak vermeyi ihmal ediyoruz. Beğenip aldığımız bir parça bir estetiğin vibe’ına sahip diye tüm gardırobumuzu ya da odamızı buna çevirmek zorunda değiliz. Severek edindiğimiz veya ürettiğimiz şeylerde bütünlük aramayı bıraktığımızda hayatımıza dair bir şeyleri daha fazla sevebiliriz.
Fotoğraf: @thebesottedbookworm