Harry Styles’ın “yavaşlayan hayat” yorumu ilk bakışta iyi yaşam romantizmi gibi görünüyor. Peki modern dünyanın temposunda sıkışmış milyonlar için bu cümle ne kadar gerçekçi?
Wellness anlatısı gerçekten kapsayıcı mı, yoksa yeni çağın en şık ayrıcalığı mı?
Harry Styles’ın Roma’da geçirdiği günlerden söz ederken “hayatın yavaşladığı” söylediğinde, onu anladım. Kim İtalya’da günlerin biraz daha uzun, kahvelerin biraz daha keyifli içildiğini hissetmez ki? Harry’nin bu yorumu ilk bakışta masum bir iyi yaşam notu gibi duruyor. Zaten son yıllarda wellness kültürünün sözlüğü de tam olarak böyle kelimelerle dolu; yavaşla, sadeleş, anda kal, nefes al…
Ancak sosyal medyada yükselen itirazlar bize başka bir gerçeği hatırlatıyor: herkes için yavaşlamak aynı derecede mümkün değil.
Son yıllarda wellness dünyası bize sürekli aynı şeyi fısıldıyor; daha az çalış, daha çok nefes al, telefonunu kapat, sabahlarını matcha ile başlat- çoğu kişi günün gerçekleriyle yüzleşmek için hala Americano’yla hayata tutunuyor olsa bile-. Bunlar kulağa bir yaşam önerisinden çok, kusursuz filtreli bir Pinterest panosu gibi geliyor. Belki de tam da bu yüzden “yavaş yaşam” ifadesi birçok kişide küçük bir şüphe uyandırıyor çünkü yavaşlamak güzel ama pahalı ve gerçeklikten uzak bir güzellik. Bu önerilerin görünmeyen ön koşulu ise oldukça net: zaman ve maddi güvence. İşte tam da bu yüzden Harry’nin sözleri birçok kişi tarafından “gerçeklikten kopuk” bulundu.
İyi yaşam estetiği giderek daha parlak, daha rafine ve dürüst olalım, daha ayrıcalıklı bir dile bürünüyor. Uzun yürüyüşlere çıkabilmek, iş temposunu düşürebilmek, zihinsel detoks yapabilmek… Bunlar gerçekten herkes için ulaşılabilir mi? Yoksa wellness endüstrisi bize aslında belirli bir gelir seviyesinin yaşam biçimini mi ideal diye sunuyor?
Yavaş yaşam çoğu kişi için bir tercih değil, erişilmesi zor bir ayrıcalık. Kiraların, çalışma saatlerinin ve ekonomik baskının arttığı bir dünyada hayatı yavaşlatmak çoğu kişi için romantik bir öneriden öteye geçemiyor. Wellness endüstrisinin en parlak vaadi de tam burada çatırdıyor; iyi hissetmek demokratik bir hak gibi pazarlanırken, pratikte çoğu zaman premium bir deneyim olarak kalıyor.
Elbette Harry’nin kişisel deneyimini paylaşması başlı başına sorun değil. Hatta dürüst olmak gerekirse, onun Roma’da sakinlik bulmasını anlamak da zor değil. Ancak kamusal figürlerin iyi yaşam anlatıları söz konusu olduğunda bağlam her zamankinden daha görünür hale geliyor. Çünkü günün sonunda onlar da son derece varlıklı bir dünyanın içinden konuşuyor ve bunu yok saymak da pek mümkün değil.
Belki de mesele Harry’nin söylediğinden çok, bizim bu sözleri artık nasıl duyduğumuz. Tartışmanın asıl değeri Wellness dilinin ne kadar kapsayıcı olduğu sorusu. Yavaşlamak güzel, iyi hissetmek değerli ancak bunların gerçekten herkes için mümkün olup olmadığını sormadan kurulan her cümle, ister istemez bir miktar ayrıcalık parıltısı taşıyor. Çünkü 2026’nın dünyasında iyi hissetmek bile sınıfsal bir tona sahip olmaya başladı.
Peki yavaş yaşam gerçekten yeni bir farkındalık hali mi yoksa sadece iyi paketlenmiş, oldukça pahalı bir hayal mi?
Fotoğraflar: @harrystyles
İlginizi çekebilecek bir diğer yazı >>>>> Carolyn Bessette-Kennedy gibi giyinmek