Cruise koleksiyonlarının yalnızca tatil gardıroplarıyla ilgili olduğu günler geride kaldı. Bugün bir modaevinin hangi şehre gittiği, defilesini hangi binada düzenlediği, hatta konuklarını nasıl ağırladığı en az podyumdaki görünümler kadar bilgi veriyor. Cruise 2027 sezonu da bunun en iyi örneklerinden. Üstelik bu yıl odak noktası yalnızca gösterişli destinasyonlar değil; modanın en büyük oyuncularından bazılarının yeni kreatif direktörleriyle nasıl bir yol izlemeye başladığını görmek.
Matthieu Blazy, markayı Gabrielle Chanel’in bir zamanlar couture evini açtığı Biarritz’e götürüyor. Jonathan Anderson, Dior’u Los Angeles’ın sinematik dünyasına yerleştiriyor. Demna, Gucci için Times Square’i kapatıyor. Nicolas Ghesquière, Louis Vuitton’u New York’un sanat tarihiyle buluştururken Ian Griffiths, Max Mara’nın 75. yılını Şanghay’da kutluyor. Bir yanda arşivlere dönüş, diğer yanda yeni bir marka kimliği yaratma çabası var. Ve tüm bu büyük prodüksiyonların arasında asıl merak ettiğimiz şey değişmiyor: Podyumda gördüklerimizden hangileri gerçekten gardırobumuza girecek?
Chanel: Sahile dönüş
Matthieu Blazy’nin Chanel için hazırladığı ilk cruise koleksiyonunda Biarritz’i seçmesi, markanın geçmişine yapılmış romantik bir yolculuktan çok daha fazlası. Gabrielle Chanel’in 1915’te couture evini açtığı bu Fransız sahil kasabası, aslında bugün Chanel ile özdeşleştirdiğimiz rahat ve modern giyim anlayışının şekillendiği destinasyonlardan biri.
Le Casino Municipal’de gerçekleşen defilede Blazy, bu geçmişi olduğu gibi yeniden üretmek yerine kendi Chanel kadınının gardırobuna uyarlıyor. Bask çizgili trikoların gösterişli eteklerle buluştuğu görünümler, deniz kabuğu küpeler, mercan ve denizyıldızı detayları, plaj şemsiyelerini andıran etekler… Koleksiyonun sahil referansları oldukça belirgin ama hiçbir zaman kostüm hissine dönüşmüyor.
Özellikle rahat kesimli takımlar, hafif kumaşlar ve gündelik parçaların couture işçiliğiyle buluştuğu görünümler, Blazy’nin Chanel’de kurmaya çalıştığı yeni dengeyi özetliyor. Burada lüks, yalnızca gösterişli bir kıyafete sahip olmakla değil, o kıyafetin içinde gerçekten yaşayabilmekle ilgili.
Blazy’nin Bottega Veneta döneminden tanıdığımız malzeme ve işçilik merakı, Chanel’in güçlü arşiviyle birleşince ortaya oldukça ilgi çekici bir sonuç çıkıyor. Bir markanın kodlarını korurken onları güncellemenin, logoları büyütmekten çok daha yaratıcı yolları olduğunu hatırlatıyor.
Dior: Hollywood hikayesi
Jonathan Anderson’ın Dior için hazırladığı ilk cruise koleksiyonunun Los Angeles’ta gerçekleşmesi, tasarımcının hikaye anlatma konusundaki ilgisini bilenler için şaşırtıcı değil. Ancak bu kez Anderson’ın elinde yalnızca bir modaevinin arşivi değil, Hollywood’un neredeyse sınırsız görsel hafızası var.
Peter Zumthor imzalı LACMA David Geffen Galleries’in önüne yerleştirilen vintage otomobiller, gün batımının yarattığı ışık ve eski film setlerini anımsatan atmosfer, daha ilk görünümden koleksiyonun tonunu belirliyor.
Anderson’ın referanslarından biri Marlene Dietrich. Özellikle Alfred Hitchcock’un 1950 yapımı Stage Fright filminde, Dior giymekte ısrar eden oyuncunun hikayesi, koleksiyonun sinema ile couture arasında kurduğu ilişkinin çıkış noktalarından.
Flanel paltolar, film noir estetiğini hatırlatan çizgiler, Kaliforniya gelinciklerinden ilham alan renkler ve Ed Ruscha iş birliğiyle hazırlanan parçalar, Hollywood’un farklı dönemlerini aynı gardıropta buluşturuyor. Ancak koleksiyonun en eğlenceli tarafı, Anderson’ın aksesuarlarla kurduğu ilişki. Otomobil anahtarlarından ilham alan charm’lar, vintage araba estetiğini taşıyan Saddle çantalar ve heykelsi minaudière’ler, tasarımcının gündelik nesneleri beklenmedik moda objelerine dönüştürme becerisini yeniden gösteriyor.
Anderson’ın Dior’u yalnızca zarif ya da romantik olmakla ilgilenmiyor. Biraz tuhaf, biraz teatral, zaman zaman da mizah duygusu yüksek. Tam da bu nedenle merak uyandırıyor.
Gucci: Her şey Gucci
Demna’nın Gucci için Times Square’i kapatması başlı başına bir olay. Ancak defilenin asıl ilginç tarafı, dünyanın en yoğun reklam alanlarından birini lüks tüketim üzerine kurulu dev bir sahneye dönüştürmesi.
Defile öncesinde meydanın ekranlarında Gucci imzasıyla hazırlanan hayali ürün reklamları beliriyor. Otomobillerden gündelik tüketim ürünlerine uzanan bu görsel dünya, markanın neredeyse her şeye dönüşebileceği fikriyle oynuyor. Ardından 63 görünümden oluşan GucciCore koleksiyonu geliyor.
Demna’nın Gucci’deki ilk dönemini takip edenler için koleksiyonun dili tanıdık. La Famiglia, Generation Gucci ve Primavera ile karşımıza çıkan farklı karakterler, bu defa aynı şehirde buluşuyor.
Keskin omuzlu kabanlar, kalem etekler, çizgili takımlar, güçlü dış giyim parçaları ve Gucci’nin klasik aksesuar kodları, New York’un farklı sosyal çevrelerinden çıkmış karakterleri hatırlatıyor. Burada özellikle dikkat çeken şey, Demna’nın provokatif yaklaşımını oldukça giyilebilir parçalar üzerinden kurması. Gucci’nin horsebit detayları, monogramları ve kırmızı- yeşil şeritleri yeniden ön plana çıkarken gardırobun temel parçaları da daha belirgin bir rol üstleniyor.
Bir de casting meselesi var. Paris Hilton, Tom Brady ve finalde Cindy Crawford gibi isimlerin podyuma çıkması, Demna’nın popüler kültürle kurduğu ilişkinin hala koleksiyonlarının ayrılmaz bir parçası olduğunu gösteriyor. Ancak tüm bu gösterinin arkasında oldukça ticari bir ikir yatıyor: Gucci’yi yeniden herkesin tanıyabileceği, arzulayabileceği ve kendi stiline uyarlayabileceği bir gardıroba dönüştürmek.
Times Square’deki görsel kaosun ortasında sunulan bu yaklaşımın en ilginç yanı da burada. Demna, tüketim kültürünü eleştirirken onun en güçlü sembollerinden birini yeniden cazip hale getiriyor.
Louis Vuitton: Uptown, Downtown
Nicolas Ghesquière’in Louis Vuitton için hazırladığı cruise koleksiyonlarında mimari her zaman önemli bir rol oynuyor. Bu kez New York’taki The Frick Collection’ı seçmesi de tesadüf değil.
Klasik Avrupa resimleriyle dolu tarihi salonlarda, New York’un downtown kültürünü hatırlatan parçaların yürüdüğünü düşünün. Ghesquière’in sevdiği karşıtlıklar tam da burada başlıyor.
Koleksiyon, şehrin uptown zarafetiyle downtown’un daha özgür ve deneysel stil anlayışı arasında gidip geliyor. Saten boxer şortlar, motosiklet ceketleri, hacimli bluzlar, metalik botlar ve sportif parçalar aynı görünümün içinde buluşuyor.
Defilenin açılışında kullanılan, Keith Haring’in çizimleriyle yeniden yorumlanmış 1930’lardan kalma Louis Vuitton valiz ise koleksiyonun belki de en güçlü anı. Çünkü bu tek parça, Louis Vuitton’un seyahat mirasını, New York’un sanat tarihini ve Ghesquière’in arşivlerle kurduğu ilişkiyi bir araya getiriyor.
Tasarımcının koleksiyonlarında zaman zaman gördüğümüz o bilinçli stil karmaşası burada da mevcut. Her görünüm kolayca benimsenebilecek türden değil. Ancak Ghesquière’in meselesi zaten kusursuz bir kapsül gardırop yaratmak değil; farklı dönemleri, estetikleri ve kültürel referansları aynı silüette buluşturmak. Üstelik defile, Louis Vuitton ile The Frick Collection arasında başlayan üç yıllık kültürel iş birliğinin de bir parçası. Yani bu kez moda ile sanat arasındaki ilişki yalnızca tek gecelik bir gösteriden ibaret değil.
Max Mara: Zamansızlık meselesi
Max Mara’nın 75. yılını Şanghay’da kutlaması, markanın son yıllarda benimsediği uluslararası yaklaşımın devamı niteliğinde.
Long Museum West Bund’da gerçekleşen defile, Olivier Saillard küratörlüğündeki The Max! sergisiyle birlikte sunuluyor. Sergi, markanın arşivlerini ve yıllar içinde geliştirdiği tasarım dilini görünür kılarken Ian Griffiths’in koleksiyonu da bu mirası güncel bir gardıroba taşıyor. Cheongsam silüetlerini hatırlatan trikolar, geleneksel Çin giyiminden esinlenen kapamalar ve kapitone ipek ceketler, koleksiyonun bulunduğu şehirle kurduğu ilişkiyi ortaya koyuyor.
Elbette Max Mara denince akla gelen kamel paltolar, kusursuz kesimler ve zamansız dış giyim parçaları da yerli yerinde… Max Mara’nın bu sezon yaptığı şey, kendisini yeniden icat etmekten çok, neden hala geçerli olduğunu hatırlatmak. Sürekli yeni bir estetik peşinde koşan moda dünyasında bu da kendi başına bir tavır.
Fendi: Kamera arkası
Maria Grazia Chiuri’nin Fendi için hazırladığı ilk cruise koleksiyonda geleneksel bir defile yerine film formatını tercih etmesi, markanın tarihine oldukça anlamlı bir gönderme.
Beyond the Mirror adlı kısa film, Karl Lagerfeld’in 1977’de Fendi için hazırlattığı ve moda filmi tarihinin öncü örneklerinden kabul edilen Histoire d’Eau ile bir diyalog kuruyor.
Chiuri’nin koleksiyonunda kadın ve erkek gardıropları birbirine yaklaşıyor. Denim gömlekler, deri etekler, camel paltolar ve ekoseli pantolonlar farklı bedenlerde ve farklı kombinasyonlarla karşımıza çıkıyor.
Dior döneminde feminist mesajları ve tarihsel referansları sıklıkla kullanan Chiuri’nin Fendi’deki yaklaşımı ise daha kolektif bir gardırop fikrine dayanıyor. Burada konu yalnızca kadın ve erkek giyimi arasındaki sınırları kaldırmak değil. Aynı parçaların farklı insanlar tarafından nasıl sahiplenilebileceğini göstermek.
Chiuri’nin Fendi’deki yeni dönemini değerlendirmek için henüz erken olsa da ilk cruise koleksiyonu, tasarımcının markanın geçmişiyle doğrudan ilişki kurmak istediğini gösteriyor.
Gardırobun yeni hali
Büyük defilelerin dışında Resort 2027 koleksiyonlarına baktığımızda da benzer bir arayış görüyoruz: Tasarımcılar bir yandan giyilebilirliğe odaklanırken, diğer yandan kişisel stilin sınırlarını genişletmeye çalışıyor.
Chloé’de Chemena Kamali’nin romantik dünyası, pudra tonlar, iç çamaşırı estetiğinden ilham alan elbiseler ve rahat kesimli pantolonlarla devam ediyor. Valentino’da Alessandro Michele, payetli ceketleri spor parçalarla buluşturarak alışıldık eklektik yaklaşımı sürdürüyor.
Balenciaga’da Pierpaolo Piccioli’nin hacimli ama hafif silüetleri, couture etkisini gündelik giyime taşıyor. Lanvin’de Peter Copping daha kontrollü, art deco referanslarıyla şekillenen bir gardırop sunuyor. Tory Burch ise sezonun en eğlenceli karışımlarından birine imza atıyor. Çiçekli kumaşlar, duvar kağıdı desenleri, cargo pantolonlar ve güçlü tailoring, ilk bakışta birbirine ait görünmeyen parçaların ne kadar iyi anlaşabileceğini gösteriyor.
Son dönemde moda dünyasında sıkça duyduğumuz ‘miximalism’ kavramı da tam olarak bu yaklaşımı anlatıyor. Ancak burada amaç yalnızca daha fazla desen, daha fazla renk ya da daha fazla aksesuar kullanmak değil, birbirinden farklı estetikleri kişisel bir bütünlüğe dönüştürmek.
Çanta referansı
Cruise 2027’yi yalnızca kıyafetler üzerinden değerlendirmek büyük bir eksiklik olur. Çünkü bu sezonun en güçlü mesajlarından bazıları aksesuarlarda gizli.
Gucci’de Demna, markanın tanınan sembollerini yeniden ön plana çıkarıyor. Dior’da Jonathan Anderson, otomobil kültürünü ve Hollywood referanslarını çantalara taşıyor. Louis Vuitton’da Keith Haring imzalı arşiv valizi, defilenin en akılda kalan parçalarından birine dönüşüyor.
Ortak nokta, aksesuarların artık yalnızca görünümü tamamlayan parçalar olmaması. Bir çanta, markanın tarihini anlatabiliyor; bir charm, koleksiyonun mizah duygusunu ortaya koyabiliyor; arşivden çıkan tek bir obje, bütün bir defilenin çıkış noktasına dönüşebiliyor.
Lüks markaların aksesuar kategorisine verdiği önem yeni değil. Ancak Cruise 2027’de dikkat çeken şey, bu ticari önceliğin giderek daha yaratıcı hikayelerle desteklenmesi. Ve kabul edelim, bazen bütün defileyi hatırlamak için tek bir çanta yeterli oluyor.
Sırada ne var?
Cruise 2027’nin ardından geriye tek bir trend ya da baskın bir silüet kalmıyor. Bunun yerine farklı modaevlerinin kendi kimliklerini yeniden yorumladıkları bir sezon görüyoruz.
Blazy’nin Chanel’i geçmişe dönerek ilerliyor. Anderson’ın Dior’u sinema, sanat ve gündelik nesneler arasında yeni bağlantılar kuruyor. Demna’nın Gucci’si popüler kültürün tam merkezinde dururken Ghesquière’in Louis Vuitton’u farklı dönemleri birbiriyle çarpıştırmaya devam ediyor.
Bir tarafta kusursuz kesimler, yatırım parçaları ve zamansız gardıroplar; diğer tarafta alışılmadık kombinasyonlar, kişisel referanslar ve biraz daha cesur stil tercihleri var. Belki de sezonun en sevdiğimiz tarafı bu. Moda bize tek bir kadın, tek bir gardırop ya da tek bir estetik önermiyor. Aksine, kendi stilimizi oluşturmak için daha fazla alan açıyor.
Cruise koleksiyonları da artık yalnızca nereye tatile gideceğimizi değil, modanın bundan sonra nereye gideceğini konuştuğumuz bir yere dönüşüyor.