Bu liste algoritmayla hazırlanmadı.
Hikayenin kötüsü, anlatan kişiye göre değişir. Kasım’ın seçkisinde söz Herakles’in öldürdüğü Geryon’da, Dracula’nın gölgesinde kalan Harriet’ta, kasabanın cadı dediği dulda. Berger ile Sontag kırk yıl önce sormuştu: Dinlediğimiz hikaye kime ait?
Kırmızının Otobiyografisi
(Anne Carson, Metis, 2012)
Bu yılın Nobel Edebiyat Ödülü’nü alan Kanadalı şair Anne Carson’ın burada konusu, antik bir mit: Geryon, Herakles’in öldürdüğü kırmızı kanatlı canavar. Carson canavarı günümüze taşıyıp, ergen bir oğlana çeviriyor. Geryon fotoğraf çekiyor, içine kapanıyor, Herakles adlı gence aşık oluyor ve mitteki gibi yine kaybediyor. Bu yaz Odyssey’i de beğendikten sonra, çağdaş destan denemeleri için altın çağ ilan edilmiş gibi demeden geçemeyeceğim.
Primetime
(Lance Oppenheim, A24 & Bir Film, 2026)
2006’da başlayan To Catch a Predator, internette çocuklarla yazışan erkekleri sahte bir eve çağırıp gizli kamerayla yakalıyor, sunucu Chris Hansen da onları ekranda sorguya çekiyordu. Venedik’te yarışan film, bu programın nasıl kurulduğunu anlatıyor; Hansen’ı Robert Pattinson oynuyor. Filmin asıl konusu tacizciler değil, bu avı eğlence diye izleyen milyonlar ve erkeklikle yüzleşmek.
Hikaye Anlatmak
(John Berger & Susan Sontag, Metis, 2026)
1983’te Londra’da bir televizyon stüdyosunda, sunucu olmadan karşılıklı oturup hikayenin ne olduğunu tartışıyorlar. Berger’e göre hikaye yaşanmış bir hayatı unutulmaktan kurtarır; Sontag’a göre hikaye zaten uydurmadır ve uydurmak serbesttir. Kitapta bu sohbetin yanında 1974’te düzenlenen bir panel ve yirmi yılı aşan mektuplaşmaları da var. Özge Çelik çevirisi, 112 sayfa, bir oturuşta biter gibi duruyor.
Where Is Gone?
(Fontaines D.C. & Rosalía, XL Recordings, 2026)
Dublinli beş genç, 2014’te müzik okulunda şiir sayesinde arkadaş oldu, ilk şarkılarından önce iki şiir kitabı bastılar. Rosalía; Katalonya’nın konservatuvarında flamenko okudu, geçen yıl Berghain isimli şarkısını Londra Senfoni Orkestrası’yla söyledi. Dopamine Chamber’ın sekizinci parçasında ilk kez bir araya geliyorlar: yaylılarla yükselen, iki sesin karşıtlığı üstüne kurulu bir baladla. Cultural reset diyebilirim.
The Blood Of The Vampire
(Florence Marryat, Penguin Classics, 2026)
Dracula’nın çıktığı yıl, 1897’de, kadın bir yazar da vampir romanı yayımladı; “Dracula taklidi” denip rafa kaldırıldı. Kahramanı Harriet Brandt genç, zengin, Jamaika’da manastırda büyümüş bir kız. Avrupa’ya gelince sevdiği herkes hastalanıp ölüyor çünkü Harriet farkında olmadan insanların yaşam enerjisini emiyor. Penguin, kitabı 129 yıl sonra yeniden bastı, Harriet’ı tanıtırken ‘biseksüel, melez, feminist vampir’ kelimelerini kullanıyor.
Yaga
(Kat Sandler, Crave & HBO Max Türkiye, 2026)
Slav masallarında Baba Yaga, ormanın içinde tavuk ayakları üstünde duran bir kulübede yaşar; yolu oraya düşen erkekleri yer. Kanadalı oyun yazarı Kat Sandler bu cadıyı 2019’da sahneye taşımıştı, şimdi altı bölümlük diziye dönüştürdü. Kanada’daki küçük bir kasabada milyarder varis Henry Park kaybolur, herkes gizemli dul Yaga’dan şüphelenir. Yaga’yı Matrix’in Carrie-Anne Moss’u, Henry’yi Heated Rivalry’nin Hudson Williams’ı oynuyor. Clark Backo’nun polisi mesaide fairy smut (erotik peri hikayeleri) okuyor. Dizi internet kültürünün içinden geliyor, mizahla gerilimi aynı sahnede tutmasıyla pek keyifli.
