Château Rauzan-Ségla ve Château Canon’un Chanel ile otuz yıllık birlikteliği bizi modaevinin daha az bilinen dünyasına davet ediyor. Rotamız Bordeaux, gündemimiz toprağın karakteri ve iyi bir işin ne denli sabır gerektirdiği…
Chanel’in dünyasında küçük bir rota değişikliğine gidiyoruz. Bu kez karşımızda üzüm sıraları, tarihi taş duvarlar ve mahzenler var. Modaevinin bağlarla ilişkisi, ilk bakışta beklenmedik bir eşleşme gibi görünebilir. Ancak malzemeyi tanımak, onunla çalışmayı öğrenmek ve ayrıntılar üzerinde sabırla durmak söz konusu olduğunda, atölyelerle bağlar arasındaki mesafe azalıyor.
Bu hikaye 1994’te, Fransa’nın Médoc bölgesindeki Château Rauzan-Ségla ile başlıyor. İki yıl sonra Saint- Émilion’daki Château Canon da Chanel’e katılıyor. Her ikisi de kendi geçmişi, üretim bilgisi ve toprağıyla köklü bir kimliğe sahip. Chanel’in önünde, yıllar içinde tanıyıp geliştireceği iki ayrı dünya bulunuyor.
2025’te “otuz yıllık birliktelik” adı altında kutlanan bu yolculuk, iki tarihi şatonun dönüşümünü anlatıyor. Bağları anlamak, üretimin temellerini güçlendirmek ve her birinin karakterini daha belirgin hale getirmek için geçen yılları… Burada yaratımın temposunu mevsimler belirliyor. Bir fikrin sonucunu görmek için bazen bir sonraki hasada dek beklemek gerekiyor. Moda takvimine alışkın olanlar için hoş bir tempo değişikliği.
İlk durak: Margaux
Château Rauzan-Ségla’nın geçmişi 17. yüzyıla uzanıyor. Margaux’nun kalbinde yer alan şato, 1855 Bordeaux sınıflandırmasında “Deuxième Cru”, diğer adıyla “Second Growth” statüsüne sahip. Chanel’in bağcılık hikayesini burada başlatması, markayı Médoc’un yüzyıllara yayılan üretim kültürüne bağlıyor.
Yetmiş hektarlık bağlarda Cabernet Sauvignon, Merlot, Petit Verdot ve Cabernet Franc yetişiyor. Bu çeşitlerin her biri harmana farklı bir özellik getiriyor. Sonuç, aralarındaki oranların ve birlikte nasıl çalıştıklarının dikkatle değerlendirildiği bir kompozisyon. Parfüm dünyasından tanıdık gelebilecek bir düşünme biçimi bu. Malzemeleri bilmek kadar, onları bir araya getirecek ölçüyü bulmak da önem taşıyor.
Kireçtaşı platosu üzerindeki Château Canon’un kuru taş duvarları, şatoyu çevresindeki yerleşimin dokusuna bağlıyor.
Rauzan-Ségla’da denklemin bir başka parçası; derin çakıllı toprak. Bağcılıkta sıkça duyduğumuz ‘terroir’ tanımı, tam da bu noktada anlam kazanıyor. Toprak, iklim ve bağın bulunduğu çevre, üzümün nasıl gelişeceğini birlikte şekillendiriyor. Etiketteki yer adı, şişenin içinde de kendini duyuruyor.
Chanel döneminde Rauzan-Ségla’da yapılan çalışmalar, bu yerel karakteri gözeterek ilerliyor. Teknik yenilikler, şatonun geçmişinden gelen bilgiyle birlikte ele alınıyor. Belirgin yapısı, aromatik çeşitliliği ve uzun yıllanma kapasitesiyle tarif edilen ürünler, bağın kimliğini taşıyor. Buradaki incelik, hangi ayrıntının korunacağını, hangisinin geliştirileceğini ayırt edebilmekte.
Canon’un kendi tavrı var
Saint-Émilion’a geçtiğimizde zemin de hikaye de değişiyor. Château Canon, kireçtaşı platosu üzerinde yer alıyor. Kuru taş duvarlar ve eğimli araziler, şatoyu çevresindeki yerleşimin dokusuna bağlıyor. Rauzan-Ségla’nın çakıllı topraklarından sonra Canon’un kireçtaşı, ikinci bir karakterin sahneye çıktığının bir habercisi.
Premier Grand Cru Classé statüsündeki şatonun bağları 34 hektara yayılıyor. Bunun 24 hektarı sınıflandırma kapsamında. Merlot ve Cabernet Franc’ın yetiştiği bu arazide çalışmalar, toprağın özelliklerini her yılın ürününde ortaya çıkarmaya odaklanıyor. Canon’da bağcılık derinlik, mineral tazelik ve uzun yıllanma potansiyeliyle tanımlanıyor.
Chanel’in 1996’da satın aldığı şatoda toprağa gösterilen dikkat, üretimdeki hassasiyetle birlikte ilerliyor. Her hasat, o yılın koşullarına göre değerlendiriliyor. Tarihlerin bu kadar önem taşımasının bir nedeni var: Etiketteki yıl, mevsimlerin ve olgunlaşma sürecinin kaydını da tutuyor. Aynı bağ, her yıl yeni kararlar gerektiriyor.
Rauzan-Ségla ile Canon’u birlikte düşünmenin keyfi, aralarındaki farklarda saklı. Bir tarafta Margaux’nun çakıllı toprağı ve dört üzüm çeşidinin harmanı, diğer tarafta Saint-Émilion’un kireçtaşı üzerinde yetişen Merlot ile Cabernet Franc var. Ortak bir çalışma anlayışı, iki şatonun kendi ifadesini geliştirmesine alan açıyor. Aynı imzanın altında, ayrı ayrı tanımaya değer iki karakter.
Aceleye gelmeyen otuz yıl
İki şatonun dönüşümü, kutlama anlatısında üç on yıllık dönem üzerinden ele alınıyor. İlk on yıl, bağları öğrenmeye ayrılıyor. Toprağın ihtiyaçlarını anlamak, doğal ritimleri izlemek ve müdahale etmeden önce gözlemlemek bu dönemin merkezinde. İkinci on yılda üretimin temelleri güçlendiriliyor, yeniden yapılandırma çalışmaları ilerliyor. Üçüncü dönem ise bağların potansiyelini daha belirgin biçimde ortaya çıkarmaya odaklanıyor.
İlk on yılın yalnızca öğrenmeye ayrılması, hikayenin belki de en dikkat çekici ayrıntısı. Bir bağ hakkında bilgi edinmek için mevsimlerin tekrarına ihtiyaç duyuluyor. Yapılan değişikliklerin sonucunu görmek de zaman istiyor. Bir hasatta kazanılan deneyim, sonraki yıl farklı koşullar altında yeniden değerlendiriliyor. Burada sabır, günlük çalışmanın içinde somut bir karşılık buluyor.
Chanel, bu üç aşamalı ritmi Gabrielle Chanel’in sayılara duyduğu ilgiyle de ilişkilendiriyor. Moda, saat ve yüksek mücevhercilik, parfüm ve güzellikten oluşan üç ana faaliyet alanı, kutlamanın anlatısında kendine yer buluyor.
Modaevinin dünyasıyla bağlar arasında kurulan bu bağlantının gündelik karşılığı ise üretimin içinde çalışan insanların bilgisi ve becerisi.
Bir kumaşın elde nasıl davranacağını bilmek, bir mücevherin en küçük ayrıntısı üzerinde çalışmak ya da üzümün gelişimini izlemek… Her biri deneyimle kazanılan bir dikkat gerektiriyor. Fransızların ‘savoir- faire’ dediği ustalık, atölyede ve bağda farklı hareketlerle görünür oluyor. Yöntemler aktarılıyor, yıllar içinde gelişiyor ve yeni koşullara uyarlanıyor. Geleneğin yaşamaya devam etmesi de bu çalışma sayesinde mümkün oluyor.
Kutlama için paylaşılan görselde iki şatonun adını taşıyan açık renk ahşap kutular yan yana duruyor. Ahşabın damarları görünür bırakılmış, kapaklardaki yazılara bir kamelya çizimi eşlik ediyor. Chanel’i tanıyan gözler için bu küçük çiçek yeterli. Bordeaux’ya uzanan hikaye, tanıdık bir ayrıntıyla modaevine yeniden bağlanıyor.
Bugün Rauzan-Ségla ve Canon, Château Berliquet ve Domaine de l’Ile ile birlikte “les vignobles” adı altında yer alıyor. Bordeaux ile Provence’a yayılan bu yapı, farklı bağların yerel karakterini ve üretim bilgisini uzun vadeli bir yaklaşımla geliştirmeyi amaçlıyor. İki şatonun otuz yıllık kutlaması, Chanel’in bu daha geniş dünyasına bakmak için de bir fırsat sunuyor.
Rauzan-Ségla ile Canon’un hikayesinde akılda kalan, her toprağın üretime getirdiği fark ve bu farkı anlamak için ayrılan zaman.
Chanel’in bağ rotası, markaya dair bildiğimiz görüntülere üzüm sıralarını, kireçtaşını ve çakıllı arazileri ekliyor. Kamelya burada da yerini bulmuş. Geri kalanı keşfetmek içinse takvime biraz daha geniş bakmak gerekiyor.
Yazı: Irmak Kaya
Fotoğraflar: Château Rauzan-Ségla Press
